نسل‌کشی ، جرمی قدیمی و مفهومی جدید است. البته از یک رهگذر توضیح نسل‌کشی به کسانی که از آن متاثر نشده‌اند سخت به نظر می‌رسد همگان با ضرورت مقابله قانونی با جرم قتل انسان‌ها آشنایند و هر کشوری نیز قانونی برای ممنوعیت و مجازات این جرم دارد. ولی کشتار جمعی یک گروه از انسان‌ها به دست گروهی دیگر در حوزه مسئولیت حقوقی متفاوت جای می‌گیرد.این نفرت از کجا ناشی می‌شود ؟ چگونه یک کشور می‌تواند این‌گونه خصومت را بر ضد گروهی از مردمان خود برافروزد؟ چه نوع شرایط حادی می‌تواند این نوع کشتار عمومی را باعث شود ؟‌ چه نوع دید گاه ایدئولوژیکی درباره حال و آینده این فرآیند را هدایت می‌کند؟ این افراد به دنبال ساختن چه نوع جامعه‌ای هستند؟ و چه واژه علمی می‌تواند به طور کامل این اعمال سهمگین را توصیف نماید؟

در مورد نسبت تکالیف دولت و حفظ محیط زیست در آموزه­های حقوق عمومی دیدگاه­های متنوعی مطرح شده است که حداقل می‌توان در چارچوب وظیفه عمومی مذکور در اصل پنجاه قانون اساسی سه رویکرد تفسیری ـ تحلیلی را از همدیگر تفکیک نمود.رویکرد نخست مبتنی بر محوریت دولت در حفاظت از محیط زیست و تضمین حق بر محیط زیست سالم است (رویکرد دولت‌محور)؛ رویکرد دوم از ضرورت عدم حضور دولت یا حضور حداقلی آن در امر حفاظت دفاع می نماید (رویکرد بدون دولت) و در نهایت رویکرد مشارکت که مبتنی بر انگاره همکاری میان بازیگران دولتی، غیردولتی و نیز شهروندان در امر حفاظت از محیط زیست و اجرای سیاست‌ها است. در این برنامه سعی شده است ابعاد مختلف این امر در چارچوب نظام حقوق عمومی تحلیل گردد. فرض بنیادین این موضوع بر این مبنا استوار است که در چارچوب اصل پنجاه قانون اساسی«عمومی‌سازی حفاظت از محیط زیست» مستلزم همکاری و مشارکت دولت با شهروند است. لذا ابتدا به همراه میهمانان برنامه ، رویکردهای سه‌گانه پیش گفته ، تحلیل و سپس به‌عنوان نتیجه، به رویکرد همکاری خواهیم پرداخت .

میهمانان برنامه :دکتر زینب عباسیان چالشتری ، فعال حقوق بشر و کاوه شیخ محمدی : مسئول کمیته دفاع از محیط زیست در کانون دفاع از حقوق بشر در ايران
برنامه ساز و اجرا : مریم مرادی
تدوین : ابوالفضل پرویزی