راهنمای سازمان ملل متحد برای پيشگيری از بزهکاری نوجوان (راهنمای رياض) مصوب و اعلان مجمع عمومی طی قطعنامه شماره ١١٢/۴۵ مورخ ١۴ دسامبر ۱۹۹۵

١ .اصول بنيادين

۱ .پيشگيري از بزهکاری نوجوان بخشي اساسي از پيشگيري از جرم در جامعه است. اشخاص جوان بـا مشارکت درفعاليت هاي قانوني و مفيد اجتماعي و اتخاذ گرايش انسان دوستانه در قبال جامعه و چشـم انـداز زنـدگي قـادر انـد نگرشهاي غير جرمي را توسعه دهند.

٢ .پيشگيري موفقيت آميز بزهکاری نوجوان مستلزم تلاش از جانب تمام جامعه است تا رشد هماهنگ نوجوان را همراه با احترام و ارتقاء مسئوليت آنان از عنفوان کودکي، اطمينان دهد .

۳ .از نظر تفسير راهنماي حاضر، گرايش کودك محور بايد دنبـال گـردد. اشـخاص جـوان بايـد نقـش و مشـارکت فعـال درجامعه داشته و بايد به عنوان موضوعات محض اجتماعي شدن يا کنترل تلقي شوند .

۴ .در اجراي اين راهنما و براساس نظامهاي قانوني ملي رفاه اشخاص جوان از عنفوان کودکي بايد کانون توجه برنامـه پيشگيرانه باشد .

۵ .نياز به و اهميت سياستهاي مترقيانه پيشگيري از بزهکاری و مطالعه منظم بسط تدابير بايـد مـورد تصـديق و اذعـان قرار گيرد. اين امر بايد مجرم ساختن و يا به جزا رساندن آودآي را براي رفتاري که باعث صدمه جدي به رشد کودك يا آزار به ديگران نيست، باز دارد. اين سياست ها و تدابير بايد شامل موارد زير گردد :

الف) تمهيد فرصتها به ويژه فرصتهاي آموزشي، تا نيازهاي متنوع اشخاص جوان تأمين گردد و به عنوان چارچوبي حمـايتي براي صيانت رشد شخصي کليه اشخاص جوان به ويژه آنهايي که آشكارا در محاصره يـا ريسـك اجتمـاعي هسـتند و نيازمنـد مراقبت خاص و حمايت اند، عمل کند.

ب) ايده ها و رهيافت ها ي تخصصي براي پيشگيري بزهکاری برپایه قوانين، فرايندها، نهادها، تسهيلات و شـبكه ارائـه خـدمت به هدف کاهش انگيزه، نياز و فرصت براي يا شرايط موجب ارتكاب بزهکاری ات،

ج) مداخله رسمي به نفع شخص جوان با سرلوحه قراردادن انصاف و برابري،

د) صيانت رفاه، رشد، حقوق و مصالح کليه اشخاص جوان.

ص) با اين تلقي که رفتار جواني يا کردار که با کليه هنجارها و ارزشهاي اجتماعي مطابقت ندارد اغلب جزئي از فرايند بلوغ و رشد است و در اکثر افراد با تغيير وضعيت به بزرگسالي به گونه اي خود انگيخته از بين ميرود.

ز) با آگاهي از اينكه اين عقيده مسلط در کارشناسان است، برچسب زدن شخص جوان به عنوان «منحرف» و «مبزهکـاری» يا «از پيش مبزهکاری» اغلب به رشد الگوي مداوم رفتار نامطلوب از سوي اشخاص جوان کمك ميآند.

۶. برای پيشگيری از بزهکاری نوجوانان، بویژه جایی که هنوز موسسات ایجاد نشده اند، خـدمات جامعـه محـور و برنامـه بایـد گسترش یابند.

٢ .دامنه راهنما،

٧.راهنماي حاضر بايد در چارچوب گسترده اعلاميه جهاني حقوق بشر، ميثاق بين المللي حقـوق اقتصـادي، اجتمـاعي و فرهنگي، ميثاق بين المللي حقوق مدني و سياسي، اعلاميه حقوق کودك و کنوانسيون حقوق کـودك و در قالـب قواعـد حداقل معيار براي اجراي عدالت نوجوان (قواعد پكن) همچنين ساير اسناد و هنجارهاي مربوط به حقـوق، مصـالح و رفـاه کليه کودکان و اشخاص جوان تفسير و اجرا گردد .

٨.راهنما حاضر همچنين بايد در قالب شرايط اقتصادی، اجتماعي و فرهنگي حاکم در هر دولت عضو اجرا گردد .

٣ .پيشگيری عمومی

٩.طرحهاي پيشگيري جامع بايد در سطح حكومت نهادينه گردد و شامل موارد زير گردد:

الف) تحليلهاي ريشه یا مشكل و فهرست برداری از سرمايه ها، خدمات، تسهيلات و منابع موجود؛

ب) تعريف روشن مسئوليتها براي مؤسسات، نهادها، پرسنل واجد شرايط دخيل در تلاشهاي پيشگيرانه؛

ج) مكانيسمهایي برای هماهنگي مناسب در رابطه با تلاش هاي پيشگيري ميان مؤسسات دولتي و غيردولتي.

د) نظارت مداوم و ارزيابي دقيق خطمشيها، برنامه ها و راهبردهاي مبتني بر مطالعات پيشگويانه در جريان اجرا.

ر) روش هايي که به طور مؤثر فرصت ارتكاب اعمال بزهکاریانه را کاهش دهد.

ز) دخالت جامعه از طريق طيفي وسيع از خدمات و برنامه ها.

س) هماهنگي نزديك چند وجهي ميان حكومت ملي، ايالتي، استاني و محلي با مشارکت بخش خصوصي، نماينـدگي شهروندان جامعه اي که قـرار اسـت بـه آنـان خـدمت شـود و کـار، مراقبـت کـودك، آمـوزش بهداشـت، اجتمـاعي، نيـروي انتظامي و قضايي در اقدام هماهنگ براي پيشگيري بزهکاری نوجوان و جرم جوانان .

ض) مشارکت جوانان در سياست ها و فرايند هاي پيشگيري بزهکاری از جمله توسل به منابع جامعه، خود ياري جوانان و جبران خسارت برای قرباني و برنامه هاي کمك؛

ط) پرسنل  متخصص در کليه سطوح؛

۴ .فرايند های تخصص

١٠.بايد بر سياستهاي پيشگيرانهاي تأکيد نهاده شود که اجتماعي کردن و ادغـام کليـه کودکـان و اشـخاص جـوان را بـه ويژه از طريق خانواده، جامعه، گروههای همتا، مدارس، آمـوزش حرفـهاي و جهـان کـار و از طريـق سـازمانهاي داوطلبانـه تسهيل کند. توجه خاص بايد به رشد شخصي مناسب کودکان و اشـخاص جـوان معطـوف گرديـده و بـه عنـوان شـرکا ي کامل و برابر در فرايند هاي اجتماعي شدن و ادغام پذيرفته شوند.

الف) خانواده

۱١.هر جامعه یا بايد بالاترين اولويت را بر نيازها و رفاه خانواده و کليه اعضايش قراردهد.

١٢.از آنجاييکه خانواده واحد اصلی مسئول براي اجتماعي شدن اوليه کودکا ن است تـلاش هـاي دولتـي و اجتمـاعي در جهت حفظ تماميت خانواده از جمله اعضاي نزدیک آن بايد دنبال گردد . بر عهده جامعه جامعه است که بـه خـانواده در مراقبت و حمايت و در اطمينان بخشيدن به رفاه جسـمي و ذهنـي کودکـان کمـك کنـد. ترتيبـات کـافي از جملـه مراقبـت روزانه بايد فراهم گردد .

١٣.حكومت بايد سياست هایي را مقرر نمايد که مستعد و مشوق رشد کودکان در محيط هاي خـانوادگي بـا ثبـات و جـاافتاده هستند. خانوادههاي نيازمند کمك در حل شرايط بی ثبات يا مناقشه بايد از خدمات لازم برخوردار شوند .

١۴.در جايي که محيط خانوادگی، باثبات و جا افتاده وجود ندارد وو قتی که تلاش هاي جامعـه در کمـك بـه والـدين ناکـام است و اعضاي نزدیک آن قادر بـه ايفـاي نقـش خـود نيسـتند جانشـينهـاي بـديل از جملـه مراقبـت، شـير دادن و فرزنـد خواندگي بايد مورد توجه قرارگيرد. چنين جانشينهایي تاحد ممكن بايد محيط خانواده باثبات و جا افتـاده را تكـرار نمايـد در حاليکه احساسي از تداوم را براي کودکان ايجاد نموده و از اين رو از مشكلات همراه بـا «تـرويج بيهـودگي» اجتنـاب گردد .

١۵.توجه خاص بايد به کودکـاني بعمـل آيـد کـه بـر اثـر مشـكلات ناشـي از تغييـر سـريع و نـابرابر اقتصـادي، اجتمـاعي و فرهنگي به ويژه کودکان بومي، خانوادههاي مهاجر و پناهنده آسيب ديده اند. از آنجايي که چنين تغييراتي ممكـن اسـت ظرفيت اجتماعي خانواده را در تأمين پرورش و تغذيه سنتي کودکان مختل نمايد و اغلب در نتيجه تضـاد نقـش و فرهنـگ برای اجتماعي کردن کودکان، باید شيوهه اي سازنده نوآورانه و اجتماعي طراحی شوند .

١۶.بايد تدابيري اتخاذ و برنامه هايي تدوين شوند که براي خانوادهها فرصت آموختن درباره نقش والدين و تعهدات آنـان در قبال رشد کودك و مراقبـت کـودك فـراهم آورد. در عـين حـال روابـط مثبـت فرزنـد – والـدين را ارتقـاء داده، والـدين را بـراي مشكلات کودکان و اشخاص جوان حساس ساخته و مشارکت آنان را در مناسبتهاي خانواده و جامعـه – محـور ترغيـب نمايد .

١٧.حكومت ها بايد تدابيري اتخاذ نمايند کـه انسـجام و همـاهنگي خـانواده را ارتقـاء داده و جـدايي کودکـان از والـدين را مأيوس سازند مگر اينكه شرايط آسيب رسان به رفاه و آينده کودك بديل کارآمدي را باقی نگذارد .

١٨.حائز اهميت است که بر کارکرد اجتماعي شدن خانواده و اعضاي نزدیک آن تأکيـد گـردد. همچنـين اهميـت دارد کـه نقش، مسئوليت ها و مشارکت و همكاري آينده اشخاص جوان در جامعه مورد تصديق قرارگيرد .

١٩.به منظور اطمينان بخشيدن به حقوق کودك در سازگاري مناسـب بـا جامعـه، حكومتهـا و سـاير مؤسسـات بايـد روي مؤسسات اجتماعي و قانوني موجود تكيه نمايند هر گاه نهادهاي سنتي و آداب و رسـوم پـيش از آن مـؤثر نباشـند بايـد تدابير نوآورانهاي را فراهم نموده يا اجازه دهند .

ب) آموزش

۲۰ .حكومت ها ملزم هستند آموزش عمومي براي تمامي اشخاص را فراهم نمايند.

٢١ .نظام هاي آموزشي علاوه بر فعاليتهاي تحصيلي و آموزش حرفهای شان بايد توجه ويژه به موارد زير معطوف دارند:

الف) تدوين ارزش هاي اوليه و گسترش احترام به هويت فرهنگي و الگوهاي خود کـودك، ارزشـهاي اجتمـاعي کشـوريکه کودك در آن زندگي ميآند و تمدن هايي که متفاوت از خود کودكاند و حقوق بشر و آزادي هاي بنيادين؛

ب) ارتقاء و رشد شخصيت و استعداد و توانا يئ هاي ذهني و جسمي افراد جوان نسبت به کاملترين استعدادشان؛

ج) مشارآت اشخاص جوان به عنوان شرکت کنندگان فعال و مؤثر بيشتر از صرفاً محسوسات در فرايند آموزشي؛

د) انجام فعاليت هايي که احساس هويت و تعلق به مدرسه و جامعه را ترويج ميکند؛

و) تشويق اشخاص جوان براي درك و احترام گذاشتن به نظرات و عقايد مختلف و همچنين تفاوت هاي فرهنگي و سـاير

تفاوت ها؛

ز) تمهيد اطلاعات و راهنمايي درباره آموزش حرفهاي، فرصت هاي شغلي و پيشرفت سوابق کاري؛

ص) تمهيد حمايت عاطفي مثبت براي اشخاص جوان و اجتناب از سوء رفتار رواني؛

ض) اجتناب از تدابير انضباطي سخت؛

٢٢ .نظام هاي تربيتي بايد در پي همكاري با والدين، سازمان هاي جامعـه و سـازمان هـائی کـه بـا فعاليتهـاي اشـخاص نوجوان مربوط اند.

٢٣ .اشخاص جوان و خانوادهشان بايد درباره قانون و حقوق و مسئوليت هايشان تحـت قـانون و همچنـين نظـام ارزشـي جهان شمول از جمله اسناد ملل متحد مطلع شوند.

٢۴ .نظام هاي اجتماعي بايد مراقبت و توجه ويژه به اشخاص جوان در معرض ريسك اجتماعي به عمل آورند. برنامه هاي تخصصي پيشگيري و مطالب آموزشي، رهيافت ها و ابزار بايد تدوين و کاملاً مورد استفاده قرار گيرند.

٢۵ .توجه ويژه بايد به خط مشي ها و راهبردهـاي جـامع بـراي پيشـگيري از الكـل، مـواد مخـدر و ديگـر مـواد سـوء توسـط اشخاص جوان معطوف گردد. معلمان و ديگر اشخاص حرفهاي بايد تجهيز و آموزش بينند تا از مشكلات پيشگيري و يا بـه آن بپردازند. اطلاعات درباره استفاده و سوءاستفاده از مواد مخدر از جمله الكل بايد در دسترس تشکل دانش آموزی قرار گيرد.

٢۶ .مدارس بايد به صورت منبع و مراکز ارجاع براي تهيه خدمات پزشكي مشاوره و نظير آن براي اشخاص جوان بـه ويـژه آن دسته با نيازهاي خاص و دچار اعتياد، غفلت، قرباني شدن و بهرهجويي عمل نمايند.

٢٧.معلمان و ساير بزرگسالان و تشکل دانش آموزی بايد از طريق برنامه هـاي آموزشـي گونـاگون بـه مشـكلات، نيازهـا و تصورات اشخاص جوان به ويژه افراد متعلق به گروههای آم توجه، محروم، قومی يا اقليت و آم درآمد حساس شوند.

٢٨ .نظامهاي مدرسه بايد تلاش نمايند بالاترين معيارهاي حرفهاي و آموزشي را در ارتبـاط بـا روش هـاي مـواد درسـي، تدريس، آموزش و رهيافت و استخدام و آموزش معلمان واجد شرايط تأمين و ارتقاء دهند.

۲۹ .نظامهاي مدرسه بايد فعاليت هاي فوق برنامه مورد علاقه اشخاص جوان را با همكـاري گـروه هـاي جامعـه ؛ برنامـه ریزی، توسعه و اجرا نمايند.

٣٠ .کمك ويژه بايد به کودکان و اشخاص جـوان داده شـود کـه تبعيـت از نظامنامـه هـاي حضـور يـا تـرك تحصـيل را دشـوار مييابند.

٣١ .مدارس بايد سياست ها و قواعد منصفانه و عادلانه را ارتقاء دهنـد؛ دانـش آمـوزان بايـد در ارگـان هـاي تـدوين کننـده سياست مدرسه از جمله سياست هاي انضباطي و تصميم گيري حضور داشته باشند.

ج) جامعه

٣٢ .خدمات و برنامه هاي جامعه – محور که به نيازهاي خاص، مشكلات و مصالح و نگرانيهاي اشخاص جوان پاسـخ داده و مشاوره و راهنمايي مناسب را به اشخاص جوان و خانوادههايشان ارائه دهـد، بايـد گسـترش يافتـه و در صـورت وجـود تقويت شوند.

٣٣ .جوامع بايد طيفي وسيع از تدابير حمايتي جامعه – محور از جمله مرآکز توسعه جامعه،تسهيلات تفريحي و خـدمات پاسخگو به مشكلات خاص کودکان در معرض ريسك اجتماعي را بايد براي اشخاص جوان فراهم يا آنان را هر آجـا وجـود دارند تقويت نمايند.

٣۴ .تأسيسات خاص بايد براي فراهم ساختن سرپناه کافي براي اشخاص که قادر به زندگي در منزل نيسـتند و يـا فاقـد منزل مسكونی اند، ايجاد گردد.

٣۵ .طيفي از خدمات و تدابير ياري دهنده بايد در پرداختن به مشكلات تجربه شده اشخاص جوان در گـذار بـه بزرگسـالی ارائه گردد.

٣۶ .سازمان هاي داوطلب ارائه دهنده خدمات براي اشخاص جـوان بايـد از سـوي حكومـت هـا و سـاير مؤسسـات مـورد حمايت مالي و ساير حمايت ها قرار گيرند.

٣٧ .سازمان هاي جوانان بايد در سطح محلي ايجاد يا تقويت شوند و به آنان موقعيت کامـل مشـارکتي در مـديريت امـورجامعه داده شود . اين سازمان ها بايد جوانان را در سازماندهي پـروژههـاي جمعـي و داوطلبانـه و بـه خصـوص پـروژه بـه هدف ياري رساندن جوانان نيازمند مساعدت و ترغيب نمايند.

٣٨ .مؤسسات حكومتي بايد مسئوليت ويژهاي به عهده گرفتـه و خـدمات لازم بـه کودکـان بـيخانمـان يـا خيابـاني ارائـه دهند. اطلاعات درباره تسهيلات محلي، مسكن، اشتغال و ساير اشكال و منابع کمك بايد به راحتي براي اشخاص جوان فراهم گردد.

٣٩ .طيفي گسترده از تأسيسات و خدمات تفريحي مورد علاقه خـاص اشـخاص جـوان بايـد ايجـاد گـردد و بـه راحتـي در دسترس آنان قرار گيرد.

د) رسانه های همگاني

۴۰ .رسانه هاي همگاني بايد در اطمينـان دادن بـه اينكـه اشـخاص جـوان بـه اطلاعـات و مطالـب از منـابع متنـوع ملـي و بين المللي دسترسي دارند تشويق شوند.

۴١ .رسانه هاي همگاني، بايد تشويق شوند که کمك مثبت اشخاص جوان به جامعه را انعکاس دهند.

۴٢ .رسانه هاي همگاني بايد تشويق شوند که اطلاعات درباره وجود خدمات، تسهيلات و فرصت ها براي اشخاص جـوان در جامعه را پخش نمايند.

۴٣ .رسانه هاي همگاني به طور اعم و تلويزيون و رسانه فيلم به طور اخص بايد تشويق شوند کـه نمـايش پورنـو گرافـي(تصاوير مستهجن )، مواد مخدر و خشونت را به حداقل رسانده و خشونت و بهرهجويي را بـه گونـه اي ناخوشـايند نشـان دهند. همچنين نمايشات و عرضههاي خفيف آننده و توهينآميز به خصوص کودکان، زنان و روابـط بـين اشـخاص اجتنـاب نموده و اصول و نقش هاي برابر را ارتقاء دهند.

۴۴ .رسانه هاي همگاني بايد از نقش و مسئوليت اجتماعي گسترده خـود و همچنـين نفوذشـان در ارتباطـات مربـوط بـه سوءاستفاده مواد مخدر و الكل ناشي از جـواني آگـاه باشـند. بايـد از قـدرت خـود در پيشـگيري از سوءاسـتفاده مـواد بـا ارسال پيام هاي مداوم از طريق رویکرد متوازن استفاده نمايند. اطلاع رساني مؤثر عليه مواد مخدر بايـد در تمـام سـطوح گسترش يابد.

۵ .خطمشي اجتماعي

مؤسسات حكومت ها بايد اولويت زیادي به برنامه ها و طرحها براي اشخاص جوان بدهند واعتبارات و ساير منـابع کـافي براي ارائه مؤثر خدمات، تسهيلات و کارمندان تخصيص دهند تا تأمين مراقبت پزشكي و بهداشت آافي، تغذيه، مسكن وساير خدمات پيشگيري از اعتياد به مواد مخدر و الكل و رفتار ميسر گردد و اطمينـان دهنـد آـه چنـين منـابع در دسـترس جوانان قرار گرفته و بموقع از آنها بهرهمند ميشوند.

۴۶ .نهادینه ( سلب آزادی ) آردن اشخاص جوان بايد اقدامي از آخرين توسل بوده و براي حداقل مدت لازم صورت گرفته ورعايت بهترين مصالح شخص جوان شايان اهميت است. ضوابط اجازه دهنده برای دخالـت رسـمی در ایـن خصـوص بايـد دقيقاً تعريف شده و محدود به شرايط زير باشد:

الف) در صورتي که کودك و شخص جوان از آزاري در رنج باشد که توسط والدين و قيم ها به وی وارد شده باشد.

ب) در صورتي که کودك يا شخص جوان مورد سوءاستفاده جنسي، جسمي و روحي توسط والدين يا قيم ها قـرار گرفتـه باشد،

ج) در صورتي که از کودك يا شخص غفلت شده يا از وي دست آشيدند يا توسط والدين و قيم ها مـورد بهـرهجـويي قـرار گرفته باشد.

د) در صورتي که کودك يا شخص جوان توسط خطر جسمي و روحي به خاطر رفتار والدين و قيم ها مورد تهديد باشد؛

ه) در صورتي که خطر جسمي و رواني جدي به کودك و شخص نوجوان خود را در رفتار خود وي نشان داده نـه والـدين وقيم ها،نه نوجوان خودش و نه خدمات جامعه غير مقيم نتوانند خطر را با ابزاری جز زنداني آردن برطرف نمايند.

۴٧ .مؤسسات حكومتي بايد براي اشخاص فرصت تحصيل تمام وقت فراهم نمايند که در صورت عدم توانايي والدين و يـا قيم در تأمين آن توسط دولت پرداخت گردد و همچنين فرصت آسب تجربه کاري داده شود.

۴٨ .برنامه هاي پيشگيري از بزهکاری بايد بـر پايـه يافتـه هـاي تحقيقـي موثـق و علمـي بـا نظـارت ادواري و ارزشـيابي وانطباق از همين قرار طرحريزي و توسعه یابند .

۴٩ .اطلاعات علمي بايد در اختيار جامعه حرفـهاي و عامـه مـردم دربـاره نـوع رفتـار يـا وضـعيتي قـرار گيـردکـه دال بـر يـا نتيجه اش قرباني شدن جسمي و رواني، آزار يا سوءاستفاده و بهرهجويي باشد.

۵٠ .به طور کلي، شرکت در طرحها و سرمايه ها بايد داوطلبانه باشد. اشخاص جوان خودشان بايـد در تـدوين، توسـعه واجراي آنان مشارکت نمايند.

۵١ .حكومت ها بايد بررسي، گسترش و اجراي خطمشيها تدابير و راهبردها در داخل يا خارج از نظام عدالت کيفـري را براي پيشگيري از خشونت داخلي عليه و يا آسيب رسان به اشخاص نوجوان را آغاز و يا ادامه دهند و رفتـار منصـفانه بـا اين قربانيان خشونت داخلي را اطمينان دهند.

۶ .قانونگذاری یو اجرا عدالت نوجوان

۵٢ .حكومت ها بايد قوانين و آئين دادرسي مشخص جهت ارتقاء و حمايت از حقوق و رفـاه کليـه اشـخاص جـوان وضـع واجرا نمايند.

۵٣ .قانون پيشگيري از قرباني شدن، سوءاستفاده، بهرهجويي و استفاده برای فعاليت هاي کيفـري کودکـان و اشـخاص نوجوان بايد وضع و اجرا گردد.

۵۴ .هيچ کودك يا شخص جوان نبايد مشمول اصلاح سخت يا توهين آميز يا تدابير تنبهيي در منزل، مدارس يا در هـر نهـاد ديگري گردد.

۵۵ .قانون و اجرا به هدف محدود کردن و کنترل دسترسي به سلاح از هر نوع براي کودکان و اشـخاص جـوان بايـد دنبـال گردد.

۵۶ .به منظور پيشگيري بيشتر از داغ ننگ، قرباني شدن و کيفـري شـدن اشـخاص جـوان بايـد قـوانينی وضـع گـرددکـه اطمينان دهد رفتار ارتكابي از سوي بزرگسال که بزهکاری تلقي نگرديده و يا مجازات به همراه ندارد، در صورت ارتكـاب از سوي شخص جوان بزهکاری محسوب نگرديده و مجازات نخواهد شد.

۵٧ .ايجاد سازمان بازرسي يا نهاد مشابه مستقل بايد مورد بررسي قرار گيرد که اطمينان دهد موقعيت، حقوق و مصالح اشخاص جوان حفظ گرديده و ارجاع مناسب به خدمات موجود به عمل ميآيد. اداره بازرسي يا ديگر نهاد ايجاد شـده بـر اجراي راهنمای رياض، قواعد پكن و قواعد حمايت از نوجوانان محروم از آزاديشان نظـارت خواهـد کـرد. اداره بازرسـی يـا نهاد ديگر باید در فواصل منظم گزارشی از پيشرفت حاصله و دشواري هاي رويارو در اجراي اسناد انتشـار دهـد . خـدمات

جانبداري از کودك هم بايد برقرار گردد.

۵٨ .نيروي انتظامي و ساير کارآنان و ذی مدخل اعم از زن و مرد بايد آموزش ببينند تا به نيازهـاي خـاص اشـخاص جـوان پاسخ دهند و در بالاترين ميزان ممكن با برنامه ها و امكانات ارجاع براي تغييـر مسـير رسـيدگي اشـخاص جـوان از نظـام عدالت آشنا بوده و از آنان استفاده نمايند.

۵٩ .قوانينی بايد وضع و دقيقاً اجرا شوند که آودآان و اشخاص جوان را از استفاده مواد مخدر و خريد و فروش مواد مخدر حراست نمايد.

٧ .تحقيق، گسترش خط مشی و هماهنگی

۶٠ .تلاش هايي بايد صورت گيرد و مكانيسمهایي بايد برقرار گردند تا بر پاي ه هم چند موضـوعي و هـم فـوق موضـوعي، تعامــل و همــاهنگي ميــان مؤسســات و خــدمات اقتصــادي، اجتمــاعي و بهداشــتي، نظــام عــدالت، نوجوانــان جامعــه و مؤسسات توسعه و ساير نهادهاي ذيربط را ارتقاء دهند.

۶١ .تبادل اطلاعات، تجربه و کارداني حاصله از پروژهها، روشها و ابتكارات مربوط به جرم جوانان پيشـگيري از بزهکـاری و عدالت نوجوان بايد در سطوح ملي، منطقهاي و بين المللي تشديد گردد.

۶٢ .همكاري بين المللي و منطقهاي در موضـوعات مربـوط بـه جـرم جوانـان، پيشـگيري از بزهکـاری و عـدالت نوجـوان بـا مشارکت حقوقدانان، آارشناسان، تصميم گيرندگان بايد بيشتر بسط يافته و تقويت گردد.

۶٣ .همكاري فني و علمـي در موضـوعات عملـي و مربـوط بـه خـطمشـي بـه ويـژه در طرحهـاي آموزشـي، آزمايشـي و نمايشي و درباره مشاغل ويژه راجع به جلوگيري از جرم جوانان و بزهکاری نوجوان بايد قوياً مورد حمايت حكومتها، نظـام سازمان ملل متحد و ساير سازمانهاي مربوطه قرار گيرند.

۶۴ .همكاري در انجام تحقيقات علمي در رابطه بـا شـيوههـاي مـؤثر پيشـگيري از جـرم جوانـان و بزهکـاری دختـران بايـد تشويق گردد و يافتههاي چنين تحقيق بايد وسيعاً پخش و ارزشيابي شوند.

۶۵ .ارگانها، مؤسسات، نهادها و ادارات ذيربط سازمان ملـل متحـد بايـد همكـاري نزديـك و

 همـاهنگي نزديـك در مسـائل مختلف مربوط به عدالت کودکان نوجوان و جرم جوانان وپيشگيري بزهکاری نوجوان را دنبال نمايند.

۶۶ .بر پايه راهنماي حاضر، دبيرخانه سازمان ملل متحد با همكاري نهادهاي ذي علاقه بايد نقش فعال در انجـام تحقيـق همكاري علمي، تدوين گزينه سياستگذاري و بازنگري و نظارت بر اجرا ايشان ايفا آرده و به صورت منبع اطلاعـاتي قابـل اعتماد درباره شيوههاي مؤثر پيشگيري از بزهکاری عمل کند.